zwaaizwaai Webstreepje, hey ho Punt.
Vanaf nu zal ik alleen nog maar loggen op m`n punt.nl log. Waarom? alleen maar for the fuck of it. Mocht je in de toekomst m`n ellende blijven willen lezen klik dan hier. Voor de enkele geïnteresseerde zal ik m`n archief hier op webstreepje voor onbepaalde tijd openhouden.
Willen jullie weten waarom ik m`n beste ideeën nou nooit uitvoer? “Heb je het nu over die kogel die je door je kop zou jagen Target?” Welnee gekkie, ik heb het over de basis van mijn leven; het moment dat alles heeft verpest.
Stel je een jonge, vitale en nieuwsgierige Target van vier jaar oud voor die de wereld aan zijn voeten wilt hebben. En hoe kun je als vierjarige koter beter de wereld aan je voeten krijgen dan door op het dak van een schuurtje te klimmen? Ik hoefde nog maar een metertje of wat voordat ik zou gaan heersen over deze wereld.
Maar zelfs toekomstige heersers van de wereld maken wel eens een domme fout. Zo moet je als toekomstig heerser niet halverwege je klim naar beneden kijken en dan van schrik van het schuurtje aflazeren.
Volgens mij ben ik toen ook op m`n hoofd gevallen want vanaf dat moment heb ik geen verstandige beslissing meer kunnen nemen. Variërend van de dagelijkse vechtpartijen met m`n grote broer tot het uitkiezen van vriendinnetjes; het waren allemaal acties die een heerser onwaardig zijn.
De kortsluiting die ik sinds dat moment in m`n kop heb zitten is niet te harden. Ik vervloek nog immer degene die op dat moment m`n leven heeft gered. Had me verdomme in het harnas laten sterven! De schaamte waarmee ik sindsdien heb moeten leven is ondraaglijk, de vernederingen waar ik mezelf al die tijd doorheen heb moeten slepen zijn niet te tellen en het gebrek aan goede vooruitzichten is een dagelijkse hel geworden.
Door die ene val ben ik vervloekt tot een leven van besluiteloosheid waarin middelmatigheid het hoogst haalbare is. Wederom met dank aan mijn redder.
De volgende dag zit je met een verkreukelde peuk in je mond, ongeschoren, stinkend naar zweet en verschraald bier aan je bureau en probeer je tevergeefs de vorige avond voor de geest te halen. Naast je staat een kop met koud geworden koffie die de taak van asbak tot zich heeft genomen.
Op een gegeven moment bedenk je dat je het constante kokhalzen misschien wel kunt laten stoppen door iets van eten in je maag te stoppen. Onderweg naar de keuken stap je nog net op tijd over een lege fles gin waarvan je de laatste slokken niet meer bewust hebt meegemaakt. Eenmaal in de keuken moet de teleurstelling duidelijk van je gezicht zijn af te lezen als je in de koelkast alleen een klein stukje beschimmelde kaas en één flesje spa rood ziet liggen.
Gelukkig ben je zo verstandig geweest om gisteravond nog wat extra sigaretten in te slaan. Het helpt niet tegen het kokhalzen maar misschien dat het je eigen lichaamsstank nog net genoeg verdrijft. Op die manier hoef je niet onder de douche en hoef je ook geen moeite te doen om nog een soort van schone handdoek te vinden in de stapel met vuile was.
Half acht s`avonds begint je lichaam zich weer redelijk te herstellen en lijkt het gestopt te zijn met trillen. Het kokhalzen blijft maar daar rook je jezelf wel weer overheen. Een net per sms binnengekregen uitnodiging voor de kroeg laat je voorlopig maar even onbeantwoord want eerst moet je weten of je daar nog wel met goed fatsoen je gezicht kunt laten zien. Welke kroeg was je sowieso nou geweest?!? Teveel vragen en te weinig antwoorden vooralsnog.
Ruzie gemaakt met het barpersoneel? Geen flauw idee, het zou zomaar kunnen. Weer de liefde aan de verkeerde vrouw verklaard? M`n kloten zitten er in ieder geval nog aan dus misschien valt dat wel mee. Paniek! Waar is m`n tas?!?… Aha, achter de bank, waar anders ook natuurlijk.
Mocht binnen een half uur het woord ‘kansloos’ niet meer in je hoofd spoken dan mag je van jezelf vanavond weer de kroeg in. Een mooi ultimatum.
Laten we eens sentimenteel doen… Nee; laat mij eens sentimenteel doen. Ik zou niet weten hoe, maar het idee is er in ieder geval. Sentimenteel doen gaat altijd het beste met André Hazes` “blijf nog even hangen” of “ik drink” van Ramses Shaffy.
Is het sentimenteel om te beseffen hoe mooi het is dat alles op een gegeven moment voorbij zal zijn en dat je tot die tijd genoeg verdoving kunt vinden in het een of ander? Dat kan drank, drugs, seks of iets anders zijn, maar in principe verdooft een ieder zich op zijn/haar eigen manier.
Zéker wanneer je het van bovenaf bekijkt zie je een hoop eenzame wezens die uit alle macht proberen om zichzelf te vermaken met wat dan ook. In principe is dat allemaal schijn en houdt ieder mens een masker voor.
Stop iemand een maand lang in een isoleercel en datzelfde masker ligt vertrapt en uiteengereten op de grond. Wat dat wil zeggen? Dat we niets zijn zonder die bepaalde middelen waarmee we proberen te ontsnappen aan onze eigen realiteit.
Een realiteit die ons telkens weer in het gezicht slaat om er maar voor te zorgen dat we wakker blijven. Elk pijntje en iedere prikkeling moeten we volgens die realiteit voor de volle honderd procent ervaren. Een realiteit die niets anders wil dat we eraan onderdoor gaan zodat we op onze knieën kunnen smeken om genade.
Smeken om genade; hoe infantiel kan een mens worden? De laatste woorden van Theo van Gogh waren toch ook “blablabla genade! Uch, kuch…”? Een wijze dronkaard annex junkie die op de verkeerde manier is gestorven.
Inderdaad; het leven is niet eerlijk, hoe realistisch is dat…
Ondanks dat mijn zusje me een eigenwijze etter vindt ga ik jullie nu toch om advies vragen. Ik zit namelijk met een probleem en ik kom er niet meer uit. Het is een probleem waar ik al jaren mee zit en wat het nou precies is maakt niet uit.
Want wat moet je doen als je een geweldig idee in je hoofd hebt wat in principe klaar is om uitgevoerd te worden, maar dat het een idee is waarvan je weet dat niemand de uitvoering daarvan zal accepteren. Natuurlijk zou ik het gewoon kunnen uitvoeren en schijt hebben aan wat anderen denken, het probleem is echter dat de uitvoering van het idee ook nog wel even op zich kan laten wachten. Haast is zeker niet geboden in dit geval.
Zie het als “the mother of all bombs”, die gooi je ook niet zomaar op een maandagmiddag op iemands dak. Ik zou mezelf graag willen wijsmaken dat anderen er niets mee te maken hebben maar zo simpel is het jammer genoeg niet. Kijk; dat het in principe vooral om mezelf draait in dit geval is een vaststaand feit, maar zoals met alles in het leven moet je ook hier rekening houden met je omgeving. Een omgeving die ik in bepaalde zin dan dupeer met mijn beslissing.
Mensen wijs proberen te maken dat het echt de beste beslissing is die je kunt nemen is onbegonnen werk. Al hak ik een ieder z`n ledematen af dan nog zal niemand opeens beamen dat het een geweldig idee is. En waarom ik het dan toch mensen wil vertellen? Geloof het of niet maar ik ben vervloekt met zeer sociale genen.
Daar komt nog eens bij dat het geheel toch een bepaalde voorbereiding vergt als je het goed wilt doen. Je moet namelijk alles nog eens goed overdenken en je afvragen of je niet iets vergeten bent. Een weg terug is in dit geval namelijk een beetje lastig. Niet onoverkomelijk, maar wel lastig.
De vraag is dus hoe je mensen zover krijgt om achter een idee te gaan staan waar ze het totaal niet mee eens zijn. Degene met het goede antwoord krijgt een koekje van me.
Je doet als afgestudeerde hoger opgeleide af en toe toch de meest rare ontdekkingen. Zo ben ik er vandaag achter gekomen dat mijn borsthaar niet synchroon groeit. De rechterkant van m`n brede borst heeft meer haren dan de linkerkant. Het rare is ook dat ik er altijd van overtuigd ben geweest dat de rechterkant van mijn lijf de beste kant was.
Van de linkerkant gezien ben ik namelijk net een gnoom die in een vat met zoutzuur is gevallen. De linkerkant van mijn lichaam bestaat uit ontstoken pusbulten, opzichtige littekens, grijze haren op plekken waar ze niet moeten zitten en een gebrek aan haar op de plekken waar juist wel haar moet zitten. Verder heb ik aan de linkerkant alleen maar vergroeide botten die voor een scheve houding zorgen en een normale spierontwikkeling tegenhouden.
Wanneer je me echter van de rechterkant bekijkt zie je een Griekse halfgod. De rechterkant van mijn lichaam is zo zacht en gaaf als een babyhuidje, dik blond haar dat op de juiste plek zit en wappert alsof ik net uit een Andrélon reclame ben gestapt. Ontwikkelde spiergroepen gevormd om titanium botten waar elke vrouw zich graag aan vast wilt houden om toch maar dat gevoel van veiligheid te krijgen.
Als ik dit principe nog een beetje verder doortrek dan klopt m`n theorie helemaal. Rechts zit namelijk ook m`n zeer goed werkende lever. Links zit m`n hart dat alleen maar voor problemen zorgt en op momenten er ieder moment mee lijkt te kunnen stoppen. Ik ben rechtsdragend, ook niet geheel onbelangrijk. De rechterhersenhelft is de hersenhelft die alle dingen die de moeite waard zijn initieert, verwerkt en uitvoert. De linkerhersenhelft zorgt daarentegen alleen maar voor twijfel, frustratie en een nuchtere kijk op de situatie.
In principe zou ik dus twee keer een versie van mijn rechter lichaamshelft moeten hebben om volkomen van het leven te kunnen genieten. Alles wat slecht is hoeft op die manier geen deel meer van m`n leven uit te maken.
En mocht iemand het zich nog afvragen; ja, ik ruk ook met rechts.
Als je in nuchtere toestand naar jezelf kijkt dan blijft het menselijk lichaam toch intrigeren. Het is net een machine die je alleen maar voor bepaalde doeleinden kunt gebruiken. Een zeer kwetsbare machine die bij verkeerd gebruik kapot kan gaan en dat is misschien wel het meest intrigerende aan het menselijk lichaam. Zeker als je een groot deel van je jeugd hebt doorgebracht met het slopen van allerlei spullen is het menselijk lichaam nu de ultieme machine die je kapot kunt maken.
Het is weer eens wat anders dan de stofzuiger van je moeder in de fik zetten omdat je denkt dat hij beter zuigt met een warme motor. De videorecorder van je vader uit elkaar schroeven omdat er vast wat overbodige ballast in dat ding zit waardoor het terugspoelen van de video zo langzaam gaat. De afstand bestuurbare auto van je broer in een teil met water gooien zodat het stof uit het motortje gaat. Of de ogen van de opmaakpop van je zus eruit pulken met een schroevendraaier… Nee, dat had niet een bepaalde reden, dat was gewoon goed vermaak.
Maar neem dan je eigen lichaam. Het is helemaal van jou en eenmaal uit huis is er geen moeder meer die je worteltjes en bonen voorschotelt. Het eerste dat iedere gezonde boerenlul doet wanneer hij op zichzelf woont is proberen of het lichaam ook zonder groenten blijft functioneren. Ik kan nu bijvoorbeeld met grote zekerheid stellen dat het niet eten van groenten geen enkele weerslag op je lichaam heeft. Datzelfde geldt voor al die andere wijsheden die moeders hun kinderen mee hebben proberen te geven.
Sporten? Complete onzin. Niet roken? Stel je niet aan. Niet teveel drinken? Mooi fabeltje. Verzadigde en onverzadigde vetten? Verzadigd natuurlijk.
Uiteraard kun je gewoon een fles terpentine achterover slaan en dan kun je er redelijk zeker van zijn dat je lichaam er mee stopt. Maar daar gaat het niet om. De kunst is juist dat je lichaam helemaal op is als je dood gaat. Dat is ook de reden dat ik een donorcodicil heb. Ik hoop dan dat ik nog op tijd in het ziekenhuis kom zodat een arts vol goede hoop m`n organen eruit gaat plukken en die in eerste instantie aan een Bart de Graafje wannabe wilt aanbieden.
Bij nadere inspectie blijken m`n longen te vol met teer te zitten, is m`n lever te opgeblazen om er nog iets mee te doen en zitten m`n nieren vol met gruis. Het moet een meer dan hilarisch gezicht zijn om die arts met z`n handen in het haar te zien staan nadat hij al jouw organen met grof geweld weer in je lijf heeft gepropt. “Waarom heeft die jongen dan ook nooit z`n groenten gegeten verdomme!”
Vroeg of laat zal ik die gezondheidsmaffia dus wel op de knieën krijgen en dat is geen slecht vooruitzicht op zomaar een zondagmiddag.
Volgens mij ben ik ziek. Het is zaterdagavond en ik zit alleen thuis wazige tekenfilms op m`n computer te kijken. Binnen handbereik heb ik een glas rosé waar ik nog maar twee slokken van heb genomen en meer dan een half pakje peuken heb ik vandaag toch echt niet gerookt.
Nu we dus toch zo kansloos bezig zijn heb ik een mooi excuus om een log te schrijven over kleren wassen. Ik ben namelijk tot een geweldige conclusie gekomen. De properheid van je kleren hangt niet af van het soort wasmiddel maar van de machine die je gebruikt. Je kunt natuurlijk voor een relatief klein bedrag een wasmachine aanschaffen maar dan moet je er wel rekening mee houden dat er nooit een vlek uit je kleding zal gaan.
Schaf je daarentegen een iets duurdere machine aan dan kun je jezelf onderkotsen en die kleren rustig een paar maanden laten wegrotten om ze dan alsnog schoon en fris ruikend uit de machine te plukken. Écht waar; m`n bek viel open toen ik m`n was uit de nieuwe leenmachine haalde (waarvoor dank motormuis M.). Heel even voelde ik me net dat vreselijke Robijnbeertje die telkens high wordt van de bloemengeur.
Dat is dan toch wel wat anders dan de weeïge geur die van je kleding afkomt na een lullige handwas. Handwassen raad ik iedereen dan ook ten stelligste af. Twijfel je erover om snel even iets met de hand te wassen? Niet doen! Laat die grafgeur en de vlekken er maar gewoon inzitten want dat scheelt een hoop tijd en irritatie. Als het meezit overheerst de sigarettenrook de zweetlucht en ben je gewoon je stinkende zelf.
Het moge duidelijk zijn dat zaterdagavonden in het vervolg niet meer nuchter doorgebracht moeten worden want op deze manier ben ik binnen aanzienbare tijd m`n kleine beetje overgebleven geloofwaardigheid kwijt. Maar goed, dit zal wel m`n straf zijn voor het aanklampen van foute oudere vrouwen die eigenlijk niet zonder dwangbuis het huis zouden mogen verlaten.
Kom op Gin doe je werk! Je hebt me tot nu toe nog nooit in de steek gelaten dus ik ga er maar vanuit dat je me ook nu weer zult helpen. Maak een spraakwaterval van me en zorg ervoor dat ik bandeloos tekeer kan gaan. Mijn leven ligt op dit moment volledig in jouw handen lieve Gin.
Het is nog te weinig, ik voel het aan m`n hoofd en lichaam. Het zweeft nog niet, het wil nog niet op die oh zo heerlijke destructieve manier alles overnemen. De as gaat nog netjes in de asbak, de dop gaat nog op de fles en de woorden die naar buiten komen zijn nog te bedacht. De kunst is juist om niet te denken maar te doen en daarna met een smerige grijns op je bek jezelf van de grond op te rapen. Is het allemaal nog een beetje te volgen mensen?
Laat ik het eens proberen te verduidelijken. Denken is leuk en aardig maar wel verdomde saai. Je weet van tevoren al wat je volgende handeling is omdat die handeling zich in je hoofd al heeft afgespeeld, elke uitgevoerde handeling heeft dus een generale repetitie in je hoofd gehad.
Lekkere spontane wezens zijn we toch weer met z`n allen. De veiligheid en regelmaat zit in onze genen geramd. “Ordnung muss sein!” Jawohl Mutti Natur! En hup; daar klappen we weer met onze hielen tegen elkaar, alleen omdat we dat ooit zo bedacht hebben.
Het wordt er zo niet duidelijker op hè? Hoe zal ik het dan zeggen? Fuck, shit, pis, haat en dat allemaal op naast en voor jouw graf. Waarom vraag je? Omdat dat nou eenmaal goed voelt! Het is een spontane actie van mij speciaal voor jou. Er is niet over nagedacht, het kwam gewoon in m`n narcistische kop op… Sorry, echt waar, het spijt me!
We zijn ondertussen gelukkig al een aantal glazen verder en dan komen we uiteindelijk wel waar we willen zijn; bij de prikkende ogen en de tong die nergens naar smaakt. Lang leve Ibuprofen: zij is óók zo`n schatje! Troosten, omhelzen en pijn verlichten als de beste en dat zonder gezeur omdat het nou eenmaal haar taak is.
Sorry, het is nu half vier s`nachts maar dit “glimlach moment” kan ik zelfs jullie niet onthouden hoor. Ik zag net namelijk m`n ultieme vrouw als Barbapapa: roze als Ibuprofen en vergankelijk als alcohol.
Lieve fles ik hou dus écht van je!
